1. Diagnoza logopedyczna (badania przesiewowe Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej,

badania własne nauczyciela)

  1. Ćwiczenia przygotowujące narządy artykulacyjne do wywoływania zaburzonych głosek.
  • Ćwiczenia oddechowe.
  • Ćwiczenia narządów artykulacyjnych: języka, warg, podniebienia miękkiego, żuchwy.
  • Ćwiczenia emisyjno- głosowe.
  1. Ćwiczenia właściwe z zakresu korekcji wad wymowy.
  • Wywołanie głoski w izolacji.
  • Utrwalenie głoski korygowanej na materiale językowym w logotomach,

wyrazach (nagłos, śródgłos, wygłos), zdaniach.

  • Ćw. utrwalające wywołaną głoskę w wierszach, piosenkach, wyliczankach, rymowankach.
  • Automatyzacja poprawnej wymowy w mowie spontanicznej, opowiadanie ilustracji, historyjek obrazkowych, rozmowy kierowane.
  1. Ćwiczenia wspomagające terapię logopedyczną.
  • Ćw. ortofoniczne.
  • Ćw. stymulujące rozwój słuchu fonemowego.
  • Ćw. stymulujące ogólny rozwój dziecka (rozwijanie słownictwa czynnego i biernego, koordynacji wzrokowo- słuchowo- ruchowej, pamięci, myślenia, orientacji przestrzennej).
  • Kształtowanie twórczej aktywności słownej dziecka poprzez tworzenie swobodnych tekstów, rymowanek.
  • Wyrabianie u dzieci umiejętności posługiwania się poprawną polszczyzną, wskazywanie różnic pomiędzy gwarą, a językiem literackim.

CEL I GŁÓWNE ZADANIA TERAPII

  1. Kształtowanie prawidłowej mowy poprzez korygowanie zaburzeń w zakresie strony fonetycznej, leksykalnej, gramatycznej.
  2. Stymulowanie opóźnionego rozwoju mowy.
  3. Doskonalenie wymowy już ukształtowanej.
  4. Wdrażanie do praktycznego wykorzystania nawyków poprawnej wymowy przyswojonej w toku ćwiczeń.
  5. Usprawnianie techniki czytania.

PLAN PRACY

  1. Prace organizacyjne: przygotowanie gabinetu do podjęcia terapii logopedycznej,

zebranie pomocy dydaktycznych.

  1. Diagnoza logopedyczna - kwalifikowanie dzieci do zajęć logopedycznych, zapoznanie się
    z orzeczeniami/opiniami psychologiczno-pedagogicznymi, konsultacje z wychowawcą, przygotowanie dokumentacji, programów pracy z uczniami (indywidualnych/grupowych).
  2. Ćwiczenia logopedyczne.
  • Oddechowe: wyrabianie oddechu dla mowy, ćw. oddechu przeponowego, wydłużanie fazy wydechowej, ćw. emisyjne, ćw. ekonomicznego zużywania powietrza i umiejętności synchronizowania pauz oddechowych z treścią wypowiedzi.
  • Głosowe: wyrabianie właściwej tonacji, kierowanie głosu na maskę, ćw. umiejętności modulowania siły głosu i prawidłowego brzmienia głosek w sylabach, wyrazach, zdaniach, naśladowanie głosów.
  • Słuchowe: usprawnianie odbioru bodźców akustycznych, rozpoznawanie wrażeń słuchowych,
    ćw. poczucia rytmu, rozróżnianie głosek dobrze i źle wypowiedzianych.
  • Artykulacyjne: usprawnianie właściwego funkcjonowania narządów mowy, wywoływanie głosek w izolacji, utrwalanie ich poprawnej realizacji w logotomach, wyrazach, zdaniach, nauka wierszy, rymowanek z nasileniem głoski ćwiczonej.
  • Leksykalne: rozwijanie mowy poprzez opowiadanie historyjek obrazkowych, opowiadanie ilustracji, przeczytanego tekstu, udzielanie odpowiedzi na pytania, gry i zabawy ortofoniczne,
    ćw. w czytaniu i pisaniu, kształtowanie umiejętności językowych.
  1. Współpraca z wychowawcą, rodzicami. Instruowanie o sposobie korekcji mowy, pokaz ćwiczeń, informowanie o postępach/ pedagogizacja rodziców: warsztaty, ulotki, gazetki.
  2. Opracowanie ocen efektywności dla uczniów.
  3. Sformułowanie wniosków do dalszej pracy.

**** Piękna Mowa ****

Prawidłowa artykulacja głosek wymaga od dziecka sprawnych narządów mowy
oraz świadomości ich ułożenia bez kontroli wzrokowej.

ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE NARZĄDY MOWY DO PRAWIDŁOWEJ ARTYKULACJI GŁOSEK

*******************************************

v   GŁOSKI WARGOWE: p, p’, b, b’, m, m’, f, f’, w, w’

ü  Gwizdanie,

ü  Cmokanie,

ü  Przenoszenia za pomocą słomki chrupek, skrawków papieru,

ü  Dmuchanie przez słomkę umieszczoną w kubku z wodą,

ü  Kilkakrotne wymawianie głoski u lub i,

ü  Ściąganie i rozciąganie warg

ü  Ssanie wargi górnej i dolnej.

*(kreska u góry głoski oznacza zmiękczenie p’- pi, m’- mi, f’- fi, itd.)

 

v  GŁOSKI NOSOWE: ą, ę, m, m’, n, n’

ü  Ziewanie,

ü  Wciąganie policzków do wewnątrz jamy ustnej,

ü  Wymawianie samogłosek z szeroko otwartymi ustami,

ü  Nadymanie policzków i wypuszczanie powietrza przez nos,

ü  Wdech przez usta, wydech przez nos,

ü  Powolne wdychanie i wydychanie powietrza przez nos przy zamkniętych ustach,

ü  Powolne wdychanie i wydychanie powietrza przez jedną dziurką nosa przy zamkniętych ustach,

ü  Głęboki wdech przez nos i wydech szeroko otwartymi ustami oraz zaciśniętymi skrzydełkami nosa.

ü  Zabawy ze słomką, wciąganie powietrza i przenoszenie drobnych elementów- kulek
z papieru, płatki śniadaniowe, konfetti zrobione dużymi ozdobnymi dziurkaczami,

ü  Wypowiadanie sylab apa z przedłużonym momentem zwarcia warg.

v  GŁOSKI BEZDŹWIĘCZNE : p, p’, t, k, k’, s, sz, ś, c, cz, ć, f, f’, h, h’

Sytuacja, w której dziecko udźwięcznia głoski bezdźwięczne zdarza się rzadko. W takiej sytuacji polecamy dziecku umieszczenie prawej dłoni na naszej krtani lewą zaś na jego krtani, wymawiamy szeptem wyrazy oraz głoski bezdźwięczne : ssssss, ffffffff, chchchchch.

v  GŁOSKI DŹWIĘCZNE : b, b’, d, g, g’, z, ż, ź, dz, dż, dź, w, w’, m, m’, n, ń, l’, r

ü  Uświadamiamy dziecku pracę wiązadeł głosowych podczas wymawiania samogłosek,
w tym celu prosimy dziecko aby głośno wymawiało głoski dźwięczne w otoczeniu samogłosek: aba, obo, ubu, ebe, yby, awa, owo, uwu, ewe, ywy itd.

*Uwaga

Dobrym sposobem jest poproszenie dziecka o położenie wewnętrznej dłoni lewej ręki na naszej krtani oraz wnętrza prawej dłoni na jego krtani . Podczas wypowiadania sylab otwartych tj. głoska dźwięczna plus samogłoska, dziecko uświadamia sobie powstające wibracje w czasie wybrzmiewania głosek dźwięcznych co odróżnia je od głosek bezdźwięcznych.

v  GŁOSKI ZĘBOWE (PRZEDNIOJĘZYKOWO-ZĘBOWE): t, d, s, z, c, dz, n

ü  Unoszenie języka do górnych zębów i opuszczaniu go do zębów dolnych,

ü  Liczenie językiem górnych i dolnych zębów,

ü  Wahadło- kierowanie wysuniętego języka do prawego i lewego kącika ust,

ü  Przesuwanie czubkiem języka po zewnętrznej powierzchni zębów,

ü  Przesuwanie grzbietu języka w taki sposób, by dotykała górnych zębów, jednocześnie czubek języka jest mocno przyciśnięty do wewnętrznej strony dolnych siekaczy.

v  GŁOSKI DZIĄSŁOWE: sz, ż, cz, dż, r, l, l’

ü Podnoszenie języka do wałka dziąsłowego tuż za górnymi zębami,

ü Przyklejanie do wałka dziąsłowego kawałka opłatka, chrupka, dziecko zaś ma go odkleić czubkiem języka,

ü Czyszczenie wewnętrznej strony zębów górnych językiem,

ü Stawianie kropek językiem na wałku dziąsłowym,

  • Uwaga:

Sprawdzamy czy dziecko potrafi wysunąć język na brodę oraz czy czubek języka przybiera wtedy kształt serduszka. Oznacza to wówczas, że wędzidełko jest zbyt krótkie i dlatego dziecko ma problemy z pionizacją języka czyli nie może ono dotknąć wałka dziąsłowego.

ü  Wędzidełko można rozciągnąć poprzez masaże miękką szczoteczką do zębów oraz kciukiem
i palcem wskazującym.

v  GŁOSKI TYLNOJĘZYKOWE: k, k’, g, g’, h, h’

ü  Przesuwamy czubek języka po podniebieniu od zębów zaglądając jak najdalej do gardła.

ü  Wysuwanie i wsuwanie języka do jamy ustnej,

ü  Wysuwanie szerokiego języka na brodę i unoszenie go w kierunku nosa, przy opuszczonej dolnej szczęce.

ü  Zlizywanie z talerza drobnych cukierków, miodu, nutelli.

v  GŁOSKI ŚRODKOWOJĘZYKOWE: ś, ź, ć, dź, ń

ü  Przyciskanie grzbietu języka do dziąseł podniebienia, staranie się utrzymać go w tej pozycji
w czasie opuszczania i podnoszenia szczęki dolnej,

ü  Mlaskanie środkiem języka,

ü  Ssanie cukierka,

ü  Unoszenie środka języka, gdy jego czubek przylega mocno do wewnętrznej części dolnych zębów.


 

   
Description of image1
Description of image2
   
   

logo

   
   

STATYSTYKA  

Odsłon artykułów:
672971
   

GOŚCIMY  

Odwiedza nas 25 gości oraz 0 użytkowników.

   

Image

 





Image

 

 



Image

 





Image